હિન્દુસ્તાનને બગાડવામાં….

 

હિન્દુસ્તાનને બગાડવામાં….

હિન્દુસ્તાન બદલાઈ રહ્યું છે કે બગડી રહ્યું છે,

એ બાબતે ગૂંચવણ વધતી જાય છે.

જે શરમજનક લાગવું જોઈએ, તે સ્વાભાવિક લાગવા મંડ્યું છે.

લાંચ, ભ્રષ્ટાચાર, છેતરપીંડી, ચોરી, લૂંટફાટ,

મારામારી, ગાળાગાળી, બળાત્કાર, શોષણ, વ્યભિચાર વધ્યાં છે.

મિલકત પચાવી પાડવાનો ટ્રેન્ડ પણ વધતો જાય છે.

સંતાનોની હાજરીમાં પત્નીની મારઝૂડકરતા પતિદેવો,

જાહેરમાં પતિને ક્ષોભજનક સ્થિતિએ મુકનાર પત્નીઓ,

કાયદાની બીક બતાવી સાસરિયાને બ્લેકમેલ કરતી વહુઓ,

લવજેહાદમાં ફસાઈને માવતર અને હિન્દૂ ધર્મને લજવતી કન્યાઓ,

રૂલ્સ રેગ્યુલેશન્સનું બહાનું બનાવી વાલીઓને લૂંટતા શાળા સંચાલકો,

અપેક્ષિત પરિણામ ન લાવનાર બાળકોની મારઝૂડ કરતાં વાલીઓ,

ચૂંટણી પત્યે પ્રજાને આપેલા વાયદાઓ ભૂલી જનાર રાજનેતાઓ,

ઓપરેશન સિંદૂર વેળા ફેક ન્યુઝ ફેલાવનારાંસમાચાર માધ્યમો,

સૌ એ હિન્દુસ્તાનને બગાડવામાં પોપોતાનો ફાળો આપ્યો છે.

હવે તો સાયબર ક્રાઇમને તો સ્માર્ટનેસમાં ખપાવાય છે.

કર્મના સિદ્ધાંત વાળા ધર્મની ફાઈલ જ ડીલીટ કરી દેવાઈ છે.

(પંકજદાંડી)

 

હિન્દુ છું, એટલે જ નથી ગમતું.

 

હિન્દુ છું, એટલે જ નથી ગમતું.

હિન્દુ હોવાનો મને ગર્વ છે, પણ કેટલુંક મને નથી જ ગમતું.

આપણી વર્ણવ્યવસ્થા હજુ ય એકતામાં અંતરાય બને છે.

જાતિ આધારિત જનગણના દેશના ભાગલાનું કારણ બની શકે છે.

કાયદેસર રીતે પ્રતિબંધિત સતીપ્રથા શું સાચે જ બંધ થઇ ગઈ છે ?

દહેજ, બાળવિવાહ અને વિધવાદમનની દીક્ષા કોણ આપતું હશે ?

અસ્પૃશ્ય માનવને માનવ તરીકેનો દરજ્જો પણ ન મળે એ કેવું ?

આપણા ધાર્મિક ઉત્સવો હવે ધતીંગની કક્ષાએ નથી પહોંચ્યા ?

આશ્રમોમાં ચાલતી અરાજકતા હિન્દુ ધર્મની શરમ નથી શું ?

વિશ્વામિત્રથી વિનોબા સુધીની આપણી ઋષિ પરંપરા

ખુબ મહાન હોવા છતાં કેટલાક સુધારાઓ માંગે છે

એ માટે આપણને બીજા રાજા રામમોહનરાયની જરૂર છે.

હિન્દુ ધર્મ થોડોક બંધ અને વધારે ખુલ્લો છે આથી સુધારાને અવકાશ છે.

આથી જ નવરાત્રીમાં ઝુંટીને લીધેલો ગલગોટો પણ પવિત્ર બની રહે છે.

અને આવા જ ગલગોટા પછી ગુલાબ અને મોગરા બનીને મહેંકી ઉઠશે.

ત્યારે હિન્દુસ્તાનની સીમાની બહાર પણ એની સુગંધ ફેલાશે.

ધીમેથી અને મોડેથી પણ સુધારાને અવકાશ છે એ નક્કી.

(પંકજદાંડી)

 

હત્યા પામેલો ધર્મ

 

સ્પ્રિંગની શરૂઆત

 

સ્પ્રિંગની શરૂઆત

પાર્ક, પાર્કિંગ લોટ, રસ્તા અને ઘરનાં આંગળાંમાંથી

સ્નો પીગળી રહ્યો છે.

નાનાં નાનાં ઝરણાં ખળખળ વહી રહયાં છે

ને આનંદની કોઈ સીમા નથી.

કેનેડા આખાની સઘળી સરિતાઓએ

આનંદના કિનારાઓને છલકાવી દીધા છે.

આનંદનું મહાપુર જાણે અમેરિકા ખંડની

મુસાફરીએ નીકળી પડયું છે.

ઈશ્વરની અનંત દિવ્યતાનો અંશ અહીં ડોકાઈ રહ્યો છે.

કેનેડાના વૃક્ષોનો પર્ણ વૈભવ અને પુષ્પ વૈભવ

સાકાર થવા થનગની રહ્યો છે.

નોર્થ અમેરિકન લાઈફ પણ

માણવા અને જાણવા જેવી મૂલ્યવાન ઘટના છે.

અહીં કેટલાક માણનારા જીવનને જાણવાનું ચુકી જતા દેખાય છે.

અને બુદ્ધિશાળી લોકો જાણવા જવામાં માણવાનું ચુકી જાય છે.

(પંકજદાંડી)

 

સ્નેહભર્યા સંબંધની મર્યાદા

 

સ્નેહભર્યા સંબંધની મર્યાદા

દરેક સ્નેહભર્યા સંબંધની એક મર્યાદા હોય છે.

પવિત્ર મર્યાદાની એક આગવી સુગંધ હોય છે.

આ સુગંધ હૃદયના વિશિષ્ઠ સંબંધમાં તાજગી પૂરતી હોય છે.

સંબંધો લક્ષ્મણરેખામાં રહે તે ઉભયપક્ષે આવશ્યક છે.

ઘણીવાર મર્યાદાના બંધનનો નિર્ણય ભલે કઠોર લાગે,

પરંતુ તે બંનેના હિતમાં હોય છે.

ગુરુકુળ છુટયાનાં પચાસ વરસ થયાં,

તે પછી પણ આપણે બંને

એકબીજા વગર ઝૂરતાં રહયાં.

ફેસબુક અને વોટ્સએપને સહારે મળતાં રહ્યાં.

‘જય શ્રી કૃષ્ણ’ અને ‘રાધે રાધે’ ના સહારે સંપર્કમાં રહયાં.

અરે ! ઘડીભર મળ્યાં ય ખરાં,

 પણ કેમેરાની એક ફ્રેમમાં ફીટ ન થઇ શક્યાં.

શું એ જ આપણી નિયતિ છે ???

(પંકજદાંડી)

 

સલૂણી સંધ્યા

 

સલૂણી સંધ્યા

સમર વેકેશનમાં સૂર્યાસ્ત વેળાની એક સલૂણી સંધ્યાએ,

દાંડીના દરિયા કિનારે હું એકલો ઉભો છું.

વિશાળ તોફાની સાગર તરફ મારી નજર તાકી રહી છે.

તેવામાં એક પક્ષી આથમતા સૂરજની બરાબર મધ્યમાંથી પસાર થયું.

મારી ટીન એજમાં નસીબ થયેલ કુદરતી સૌંદર્યની આ અદભુત ક્ષણે,

મને કુદરતની બીજી એક નાજુક રચના યાદ આવી.

સૂરજની એ લાલીમાં મને એક ગુલાબી ચહેરો દેખાયો.

મેકઅપ વગરના સૌંદર્યની જ્યોતિ, પ્રસન્નતા અને પ્રભાનો પડઘો પડયો.

પંકજને યાદ આવી એચહેરાને પામવા કરેલી ઉપાસના.

જીવનની આ વિરલ ક્ષણે અધૂરા રહેલા અરમાનની આગ ભભૂકી ઉઠી.

મેં હવે ‘ફીલ સિક્સટીન આફ્ટર સિક્સટી’ ના સૂત્રને સાકાર કરવાના પ્રયત્નોમાં

ઈશ્વરના અનુગ્રહથી જિંદગીનાં સુખ દુઃખ સાચા સ્વરૂપમાં સમજ્યાં.

ત્યારે ફરી યાદ કરું છું સૂર્યાસ્ત વેળાની એ સલૂણી સંધ્યા.

(પંકજદાંડી)

સમજદાર મિત્ર