શ્યામ હતો હવે ઘનશ્યામ થયો

 

શ્યામ હતો હવે ઘનશ્યામ થયો

 ગીતા, વેદો ને મારી કવિતાના અક્ષર કાળા,

પૂજાના પથ્થર કાળા, હજરતનાં કપડાં કાળાં,  

તારે મઢ્યું આખું આસમાન કાળુ,

મારા ફળિયાનું જૂનું નામ કાળુ,

તારા લહેરાતા વાળની ઝુલ્ફો કાળી,

તારા હાથની એક બંગડી ય કાળી,

તારી નશીલી આંખોનું અંજન કાળું,

તારાં શમણાંની નીંદર વાળું અંધારું કાળું,

તારા ગુલાબી ચહેરા પરનો તલ છે કાળો,

ને આપણો ભગવાન કૃષ્ણ પણ કાળો.

સમજાયું હવે મારા શ્યામવર્ણનું રહસ્ય ??

ને મારું સદાય મલકતું મંદ મંદ હાસ્ય ??

કોરોનાને કારણે કલરનો એક થપેડો વધુ થયો,

પણ અંતર મારુ ધવલ થયું, અંદરથી હું શ્વેત થયો.

સ્વાસ્થ્યની વિપરીત પરિસ્થિતિમાં પણ જીવતો રહ્યો,

બસ, પહેલાં હું શ્યામ હતો, હવે ઘનશ્યામ થયો.

(પંકજદાંડી)

હમણાં મારે, મારી કવિતાની નાયિકાને મળવાનું થયું. આમ તો એ મારા શ્યામ વર્ણથી પરીચિત, પરંતુ ઉંમર, અનેક દવાઓની આડઅસર અને કોરોનાની સીધી અસરને કારણે, બદલાયેલો મારો ઘનશ્યામ વર્ણ એણે પહેલી વાર જોયો. હું જેવો છું તેવો જ દેખાઉં છું. પરંતુ મારી નાયિકાને તો રીઝવવી પડશે ને ! એને રીઝવવા માટે જ કવિતાનો આશરો શોધ્યો છે. આજે જો નાયિકા રીઝાઈ જશે તો મારી લેખનકળા જીતી જશે. નહીં તો... “કરતાં જાળ કરોળિયા” ને કોણ રોકે છે ? આવતા અઠવાડિયે વધુ એક પ્રયત્ન કરીશું. અને પ્રયત્ન ચાલુ રહેશે 'મરતે દમ તક'.